Dromen waarmaken

Dit jaar ging ik, ‘’posidiva Karin’’, samen met Kees naar SAIL Amsterdam. Zijn kleindochter had gehoord dat er misschien een boot was waar ook een rolstoel op kon. Ze vertelde mij dat, en ja hoor, vanaf de Veenkade zou dat kunnen. Zo gezegd, zo gedaan – want daar draai ik mijn hand niet voor om.

We spraken samen af: we zien het wel… lukt het, dan is het prachtig. Lukt het niet, dan hebben we het in ieder geval geprobeerd. Maar het lúkte. En daarmee kwam een grote wens van Kees uit: met een catamaran tussen de indrukwekkende schepen van SAIL varen. Ik zal nooit zijn blik vergeten, toen de catamaran de kade afduwde en we langzaam het water opgingen. 20 minuten varen, ongelooflijk! Het was alsof hij even helemaal vergat hoe zwaar het leven soms voor hem voelt.

Een ras-Amsterdammer in hart en nieren, maar wel eentje die zijn vrouw mist, en zijn zicht steeds verder afneemt. Soms geeft hij aan dat het leven hem zwaar valt. En toch… op dat moment zag ik alleen maar trots en verwondering bij
Kees. Kees heeft ontzettend lieve kleinkinderen. Ze gunnen hem alles. We maakten er samen een echte dag van. Een broodje zalm, wat kibbeling – en natuurlijk verhalen ophalen over vroeger, toen hij nog met zijn vrouw over de grachten wandelde. Het werd een dag vol herinneringen en nieuwe energie.

En wat misschien nog wel het mooiste is: dit uitstapje heeft iets in hem aangewakkerd. Kees vertelde dat hij nu ook wil gaan kijken naar de vakanties die de organisatie van de catamaran aanbiedt. Het gaf hem weer zin in plannen maken, vooruitkijken. Elke week zie ik hoe blij hij wordt van de uitjes. Het geeft hem steeds opnieuw een stukje zingeving, en dat maakt al het regelwerk en plannen meer dan de moeite waard. Want uiteindelijk gaat het niet alleen om zorg – het gaat om die momenten waarop iemand weer even voelt: ik leef, ik geniet, ik doe ertoe.