Samen tot het laatste moment

De dochter van mevrouw nam contact met ons op nadat haar moeder meerdere TIA’s had gehad, in totaal drie. Hierdoor ging haar zicht steeds verder achteruit, tot ze uiteindelijk blind werd. Na de laatste TIA werd mevrouw opgenomen op een revalidatieplek. De dochter merkte echter dat haar moeder daar steeds minder actief werd. Ze zag dat haar moeder achteruitging en wilde haar daarom een andere optie bieden.

Ze hadden inmiddels al een gelijkvloers appartement gekocht, bedoeld voor de oude dag, zodat haar moeder daar kon wonen. Na een gesprek met de betrokken hulpverleners besloot ze haar moeder verder thuis te verzorgen met hulp van de Posidiva´s. 

Samen met de dochter werd de dag zo ingedeeld dat er altijd iemand aanwezig was. Het leven van de familie werd letterlijk in een rooster gegoten. In de agenda stonden niet alleen de inzet van de Posidiva’s, maar ook afspraken met hulpverleners en andere verzorgers, zoals de kapper. Alles werd zorgvuldig op elkaar afgestemd.

Moeder en dochter hadden samen een wasserette gerund en er was sprake van een bijzonder hechte moeder-dochterband. Als Posidiva’s zagen we hoe sterk die band was en hoe belangrijk het was om het rooster rond te krijgen, zodat de zorg en aandacht gewaarborgd bleven. Omdat mevrouw blind was, luisterden we veel luisterboeken met haar, wat voor rust en plezier zorgde. Gaandeweg werden de Posidiva’s als het ware onderdeel van de familie.

Ongeveer een jaar lang zijn we betrokken geweest bij mevrouw. In dat jaar bouwde zich een sterke band op tussen haar, haar dochter en de Posidiva’s. Toen mevrouw uiteindelijk overleed, had dat dan ook een flinke impact op de Posidiva’s. Mevrouw die 91 werd zal zeker gemist worden.